งกล่าวอย่างหยิ่งผยองเป็นอย่างยิ่ง
“เช่นนั้นเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้ามีทั้งหมดกี่ชั้น?”
“ไม่บอกหรอก!”
“ถึงข้าจะบอกว่าอาจารย์ของข้าคือผู้ใด เจ้าก็จะไม่บอกข้าอย่างนั้นหรือ?”
“อย่างไรข้าก็ไม่พูด!”
“ข้าว่าตัวเจ้าเองก็น่าจะไม่รู้เหมือนกันสินะ!” มู่เฉียนซีกล่าวพลางยิ้มหวาน
“จะ…เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”
“เป็นอย่างที่คาดจริง ๆ สินะ!”
“ข้าติดกับเสียแล้ว มนุษย์อย่างพวกเจ้าฉลาดเฉียบแหลมเช่นนี้กันหมดเลยหรือไม่?” หอโอสถว่านฉงกล่าวด้วยความโมโห
ตัวมันเองยังไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นสูงมากเพียงใด เว้นแต่มีคนที่สามารถพิชิตไปถึงจุดสุดท้ายได้ มันถึงจะสามารถรู้ได้ แต่ทว่าจนถึงตอนนี้กลับยังไม่มีผู้ใดบุกทะลวงไปจนถึงบนสุดได้เลย
“หากข้าสามารถบุกทะลวงไปถึงจุดสูงสุดได้ เจ้าก็จะได้รู้ ฉะนั้นเจ้าต้องขอบคุณข้าให้มาก ๆ ล่ะ!”
“คนวัยหนุ่มสาว มีความฝันก็เป็นเรื่องที่ดี! แต่ทางที่ดีอีกห้าสิบปีหลังจากนี้เจ้าค่อยมาพูดเช่นนี้จะดีกว่า”
ดูเหมือนว่าหอโอสถว่านฉงจะประเมินนางไว้สูงเป็นพิเศษ หากเป็นคนอื่น มันน่าจะบอกว่าหลังจากนี้อีกห้าแสนปีก็ยังเป็นไปไม่ได้แน่นอน
“เช่นนั้นเจ้าก็รอดูเถอะ!”
“รอให้เจ้าขึ้นไปถึงชั้นที่หนึ่งพัน แล้วยืดหยัดอยู่บนชั้นที่หนึ่
