เมื่อรอให้ทุกคนที่ไปพิชิตหอโอสถว่านฉงเข้าไปกันหมดแล้ว ว่านซือเยี่ยนก็ได้พบว่ามู่เฉินซียังไม่เข้าไปเลย
มีคนกล่าวล้อว่า “แม่นางน้อยที่ชื่อว่ามู่เฉินซีผู้นั้น คงจะไม่ได้ถูกสัตว์วิญญาณของหอโอสถว่านฉงคาบไปแล้วหรอกนะ!”
“เขาว่านฉงเป็นสถานที่เช่นใด หรือว่าผู้เฒ่าอย่างพวกเจ้ายังไม่รู้อย่างนั้นหรือ? เดิมทีมันก็ไม่มีสัตว์วิญญาณที่อันตรายอะไรอยู่แล้ว ฉะนั้นแม่นางน้อยผู้นั้นจะถูกคาบไปได้อย่างไร พูดเป็นเรื่องตลกไปได้!”
“……”
นักปรุงยาที่แนะนำโดยคนเหล่านี้ ได้พิชิตไปหลายชั้นติดต่อกันแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้ใบหน้าของว่านซือเยี่ยนนิ่งสงบเป็นอย่างมาก ขณะจ้องมองไปยังชั้นที่หนึ่ง และชื่อของมู่เฉินซีก็ยังคงไม่ปรากฏขึ้นบนม้วนภาพเงานั้นเลย
พูดอย่างมั่นใจเสียขนาดนั้นว่าจะต้องเอาคะแนนอันดับหนึ่งมาให้ได้ ผลสุดท้ายแม้แต่หอโอสถว่านฉงก็ยังไม่สามารถขึ้นไปได้เลยด้วยซ้ำ
อย่างนี้นอกจากจะเอาอันดับหนึ่งมาไม่ได้ เกรงว่าน่าจะได้อันดับสุดท้ายเสียมากกว่า
หรือว่าเมื่อคืนนี้ นางจะถูกทรมานมากเกินไปอย่างนั้นหรือ!?
