ต้องการไล่ตามไหมขอรับ?”
“ในเมื่อสัตว์เทพระดับสองคิดจะหนี แล้วพวกเจ้าจะไล่ทันได้อย่างไรกัน”
ดังนั้นว่านซือเยี่ยนจึงเลือกที่จะกลับเข้าไปอีกครั้ง นางยังมีเวลาว่างมากพอที่จะเตรียมให้สัตว์พันธสัญญาให้มาลอบโจมตีเขาได้ ดูท่าแล้วเมื่อคืนมู่เฉินซีคงไม่ได้มีชีวิตมาอย่างเลวร้ายเกินไปสินะ
เพียงแต่ หลังจากนั้นไม่นาน...
“นายน้อยว่านซื่อ เหตุใดคิ้วของท่านถึงหายไปได้ล่ะขอรับ?”
“แล้วยังมีผมของท่านอีก!”
“ผู้ใดเป็นคนทำกัน? คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำกับนายน้อยว่านซื่อเช่นนี้”
แต่ละคนต่างจ้องมองไปทางว่านซือเยี่ยนอย่างแปลกประหลาด ซึ่งมันก็ทำให้ว่านซือเยี่ยนอึดอัดใจอยู่ไม่น้อยเลย
หลังจากนั้นเขาก็หยิบเอาผ้าคาดศรีษะที่กว้างมากพออันหนึ่งออกมาจากแหวนมิติของเขาอย่างใจเย็น ซึ่งมันก็สามารถปกปิดคิ้วของเขาเอาไว้ได้พอดี และดูไม่แปลกขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว
“เอ๋! มู่เฉินซีคนนั้นขึ้นไปแล้ว”
“คิดไม่ถึงว่าจะพุ่งทะยานขึ้นไปในวินาทีสุดท้ายเช่นนี้ ช่างบังเอิญจริง ๆ เลย!”
“……”
ถึงเวลาในการเปิดหอนั้นจะมีจำกัด แต่ทว่าเวลาที่อยู่ข้างในนั้น กลับขึ้นอยู่กับความสามารถ
เวลานี้มู่เฉียนซีได้ผลักประตูไม้ที่แกะลายฉลุบานนั้นออก และทันใดนั้นก็มีพลังจิต
