ว่านซือเยี่ยนก็คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เขากล่าวตอบว่า “ท่านปรมาจารย์เซียว รอท่านพ่อบุญธรรมของข้าฟื้นขึ้นมาก่อน ค่อยพูดเรื่องนี้เถอะ!”
“ใช่ ๆ ๆ! ข้าต้องไปปรุงยาให้นายท่านก่อน” ปรมาจารย์เซียวกล่าวอย่างรีบร้อน
ว่านซือเยี่ยนจ้องมองไปที่แผ่นหลังของปรมาจารย์เซียวด้วยแววตาที่มืดลง
มู่เฉินซีช่างเป็นคนที่ลึกลับเสียจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่นางเขียนออกมาสามารถทำให้ปรมาจารย์เซียวรู้แจ้งได้ในทันทีเช่นนี้
ที่จริงแล้วนางมีผู้สูงส่งคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง หรือว่ามันเป็นความสามารถของนางเองกันแน่?
ในตอนที่ว่านซือเยี่ยนกลับมาอีกครั้ง ก็ได้เห็นมู่เฉียนซีที่เต็มไปด้วยการพืชพรรณที่เก็บเกี่ยวจนอุดมสมบูรณ์แล้ว
มู่เฉียนซีมอบสิ่งของบางอย่างให้แก่เขาพลางกล่าวว่า “เซี่ยหนิงมอบให้เจ้าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยหาคนให้”
สิ่งที่มู่เฉียนซีให้เขานั้นก็คือต้นหญ้าต้นหนึ่ง ซึ่งเป็นเพียงแค่ต้นหญ้าแห้ง ๆ ราวกับเพิ่งถูกถอนออกมาอย่างส่งเดชจากข้างทางอย่างไรอย่างนั้น
“มู่เฉินซี นี่มันต่างจากค่าตอบแทนที่คุยกันไว้ก่อนหน้านนี้นี่?” ว่านซือเยี่ยนในตอนนี้เริ่มโมโหขึ้นแล้ว!
เซี่ยหนิงกลัวว่าตนเองจะถูกทุบไปด้วย จึงได้ไปหลบ
