ื่อว่ายาเพียงขวดเดียวนี้จะสามารถควบคุมโรคประหลาดนั้นไว้ได้
คนของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์เหล่านั้นต่างก็มีความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาก็ไม่ค่อยเชื่อว่ายาขวดนี้จะสามารถทำเช่นนั้นได้
หลังจากที่ล่ำลากับคนของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์แล้ว พวกของมู่เฉียนซีก็เดินทางออกมาจากธารน้ำแข็งเหนือด้วยความรวดเร็ว และทันทีที่กลับมาถึงเมืองปิงหวาง สีหน้าของว่านซือเยี่ยนก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นไปอีก
ด้วยเบาะแสนี้ ดูเหมือนว่าการหาคนจะเป็นเรื่องง่าย แต่ทว่าเขากลับไม่ได้มีเวลามากมายนัก
ว่านซือเยี่ยนมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าโรคประหลาดของเจ้าหนูน้อยนั่นคืออะไรอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าพอมีหนทางที่จะหาหัวหน้าเผ่าของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์ให้เจอโดยเร็วได้บ้างหรือไม่ หากหาเจอได้ภายในสามวันจะดีมาก”
หากว่าเกินสามวัน เกรงว่ามันจะสายเกินไป และเขาจะไม่ยอมให้มีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอนว่าต้องมีอยู่แล้ว! แต่นายน้อยว่านซื่อจะยอมจ่ายข้าด้วยเงินแบบไหนล่ะ!”
“เจ้าคิดจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้หรือ!” ว่านซือเยี่ยนกล่าวอย่างเย็นชา
“ใครใช้ให้เจ้าขี้งกอยู่ตลอดเวลาล่ะ หากข้
