ื่อไม่ได้เป็นคนจ่ายเช่นนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“แม่นางน้อยพูดล้อเล่นหรือขอรับ ทั้วทั้งสมาคมการค้าต่างรู้ว่า ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถเอาเงินออกมาจากกระเป๋าของนายน้อยได้! เมื่อไรที่นายน้อยเชิญคนมาระประทานอาหาร เขาก็ไม่เคยที่จะต้องจ่ายมันเลยสักครั้งขอรับ” ผู้ดูแลร้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม
นี่มันเป็นเรื่องที่มีเกียรติมากอย่างนั้นหรือ? เจ้าหมอนี่จะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดถึงสั่งแต่ของราคาแพงที่สุดมา นั่นก็เพราะว่าเขารู้ดีว่าเขาจะไม่ต้องจ่ายมันน่ะสิ!
ด้วยความร่ำรวยของนาง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นจำนวนเงินที่มากมาย แต่นางก็ไม่ขาดผนึกซวนแน่นอนอยู่แล้ว
แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก เพราะนอกจากจะคุยธุรกิจไม่สำเร็จแล้ว ยังมาถูกเจ้าหมอนี่หลอกลวงอีกด้วย
เพียงแต่นางก็ไม่อาจที่จะกินฟรีได้ เช่นนั้นมู่เฉียนซีจึงยอมที่จะจ่ายเงิน แล้วกล่าวถามว่า “แล้วนายน้อยของพวกเจ้าล่ะ?”
“หากนายน้อยของพวกเราไม่ต้องการที่จะพบใครสักคน ต่อให้แม่นางมู่พลิกหาจนทั่วทั้งเมืองปิงหวางก็หาเขาไม่เจอหรอกขอรับ อากาศเย็นมากแล้ว อีกทั้งยังค่ำมืดแล้วด้วย ให้ข้าพาแม่นางไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนดีหรือไม่ขอรับ”
“โรงเตี๊ยมของส
