ผู้นั้นยืนอยู่ในมิติ และไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ จากนั้นก็จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่งดงามราวกับภูตก็มิปานผู้นั้นด้วยความตื่นตะลึง
“เป็นไปได้อย่างไร? ข้าจะพ่ายแพ้ให้เจ้าได้อย่างไรกัน”
เวลานี้อาถิงยืนอยู่กลางอากาศ ด้วยสภาพที่เสื้อผ้าหน้าผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย ซึ่งทำให้เห็นได้ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“เป็นไปได้อย่างไรอย่างนั้นหรือ! เมื่อต้องมาสู้กับข้า เจ้าจะน่าสังเวชก็สมควรแล้ว!”
ทันทีที่อาถิงโบกมือกลางอากาศ แสงสีเขียวอ่อนก็เข้าไปพัวพันตาเฒ่าผู้นั้นเอาไว้ เดิมทีเขาก็เป็นคนแก่มากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยิ่งเปลี่ยนเป็นแก่หง่อมขึ้นไปอีก
“นะ…นี่มันคือพลังแห่งกาลเวลา!”
ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และนัยน์ตาของเขาก็หดตัวลงทันที แม้ว่าความตายจะอยู่ตรงหน้า แต่ภายในดวงตาของเขาก็ฉายแววแห่งความละโมบออกมา
“ท่านคือ…ท่านคือเจ้าแห่งกาลเวลาศาลานิรันดร์ หรือก็คือศาลาเรือนรางเก้าชั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นท่าน…เป็นท่านจริง ๆ…”
พ่ายแพ้ให้กับเขา ก็นับยุติธรรมดีแล้ว!
“แทนที่ท่านจะผูกพันธสัญญากับแม่สาวน้อยผู้นั้น ไม่สู้มาทำกับข้าดีกว่า! ข้าจะต้องนำพาเกียรติอันสูงสุดมาให้ท่านได้อย่างแน่นอน! ท่า
