้นอย่างแผ่วเบา จากนั้นอาถิงก็เริ่มดิ้นพล่านด้วยความโกรธ
“หญิงอัปลักษณ์ ใครใช้ให้เจ้ามากันฮะ! ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก เร็วเข้า…”
เพียงแต่ว่าร่างของเขาในตอนนี้เริ่มโปร่งใสมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ดูเหมือนว่าการดิ้นรนนั้นจะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า “อาถิง นี่เจ้า!”
อาถิงกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ก็แค่สู้ไปสู้มาแล้วง่วงเท่านั้นเอง ข้าแค่อยากจะกลับไปนอนสักตื่นเท่านั้น! ทำไมต้องใช้สายตาเช่นนั้นมองข้าด้วยเล่า?”
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าตาเฒ่าผู้นั้นยากที่จะรับมือเพียงใด และมันก็ทำให้อาถิงต้องกลับไปจำศีลอีกครั้งจนได้
มู่เฉียนซีกล่าวกับอาถิงด้วยรอยยิ้มว่า “อาถิง เช่นนั้นเจ้าก็ไปนอนสักตื่นเถอะ!”
เมื่อได้จ้องมองรอยยิ้มของมู่เฉียนซีในระยะประชิดเช่นนี้ อาถิงก็หลบสายตาทันที และหลังจากนั้นก็กล่าวว่า “เฮอะ! ไม่ต้องเจอข้าอีกแล้วก็คงจะมีความสุขมากเลยสินะ! ถึงได้ยิ้มอย่างชอบใจขนาดนั้นน่ะ?”
“หลังจากนี้ไปข้าไม่อนุญาตให้เจ้ายิ้มเช่นนี้อีกแล้ว ไม่เห็นจะน่าดูเลยสักนิด เจ้าไม่กลัวตัวเองยิ้มแล้วทำให้คนอื่นตกใจกลัวหรืออย่างไร?”
พลันนั้นรอยยิ้มของมู่เฉียนซีก็แข็งทื่อไปทันที รอยยิ้มของนางทำให้คนตกใจกลัวอย่างนั้นหรือ?
