จนน่าหวาดกลัว
เจ้าสำนักหลินเยว่รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว อีกทั้งยังมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอามาก ๆ อีกด้วย ซึ่งตอนนี้นางก็รู้สึกราวกับว่ามีสัตว์ดุร้ายจากนรกกำลังจ้องเขม็งมาอย่างไรอย่างนั้น
“ความกลัว!”
“ความโลภ!”
“ความอิจฉาริษยา!”
“ความทะเยอทะยาน!”
“……”
ทุกย่างก้าวของตาเฒ่าผู้นี้ มีอักษรคำสาปปรากฏขึ้นมากลางอากาศและร่วงหล่นลงไปสู่พื้นดิน ทุกอักษรคำสาปล้วนผูกต่อกัน จนสุดท้ายก็ปกคลุมไปทั่วทั้งสำนักหลินเยว่
อักษรคำสาปเหล่านั้นเริ่มปีนป่ายขึ้นไปบนตัวของลูกศิษย์ของสำนักหลินเยว่เหล่านั้น พวกเขาพยายามทำทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่สามารถสกัดกั้นการเข้ามาใกล้ของอักษรคำสาปเหล่านี้ได้
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้นมาทันที พลางกล่าวว่า “อาถิง ตาเฒ่าผู้นี้ค่อนข้างเก่งเลยทีเดียว! และนี่คือคำสาปแห่งความมืดทั้งเจ็ด! มันเป็นวิชาคำสาปขนาดใหญ่ที่มีพลังการทำลายล้างที่รุนแรงมาก! นอกจากนี้การร่ายวิชาคำสาปนี้ยังต้องใช้วิญญาณของมนุษย์เป็นเครื่องสังเวย และมันไม่เพียงแต่จะสร้างความเสียหายต่อร่างกายอย่างสาหัส แต่ยังสามารถสร้างความเสียหายกับจิตวิญญาณได้ด้วย!”
“หากเจ้าสกัดกั้นมันไม่ได้ พวกเรามาลงมือด้วยกันเถอะ!”
“ให้เจ้าออกโรง? จะให้เจ้าออกโรงม
