ุ่งเป้าไปที่สำนักหลินเยว่ของพวกเขา ทว่ากลับพุ่งเป้าไปหาทางด้านคนของมู่เฉินซีมากกว่า ในที่สุดความซวยก็มาหาพวกคนที่สมควรตายเหล่านี้แล้ว
ความตึงเครียดปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของมู่เฟิงหลิงทันที มู่เฉียนซีจึงดึงเขาเอาไว้พลางกล่าวว่า “ชิงหลง เสี่ยวเหลิ่ง พาทุกคนถอยออกไปให้หมด เร็วเข้า!”
“หอฉงโหลวบนเมฆา! จงออกมา!”
มู่เฉียนซีได้เอาหอฉงโหลวบนเมฆาออกมา สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเสี่ยวเหลิ่งเคร่งขรึมขึ้นในพริบตา และรู้ได้ทันทีว่าเรื่องตอนนี้ร้ายแรงมากเพียงใด
“น้อมรับคำสัง เจ้านาย!”
เหลิ่งหนิงจือพาคนล่าถอยออกไป ส่วนชิงหลงมองคนชุดดำเหล่านั้นไม่ชัดเจนนัก ทว่ารับรู้ได้ว่าบนร่างกายของพวกเขามีพลังที่แปลกประหลาดยิ่งนัก
“ให้พวกเราออกไปหมด หรือว่าเจ้ากับอารองจะสู้กับพวกเขาเพียงลำพังอย่านั้นหรือ?” ชิงหลงกล่าว
“ใช่สิ! ข้ามีความมั่นใจเช่นนั้นแล้วเจ้าจะมายุ่งได้หรือ? หากไม่ต้องการให้คนของพวกเจ้าตายก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ ตอนนี้ข้าไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเจ้าอยู่หรอกนะ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
ชิงหลงเหลือบมองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “มู่เฉินซี ทางที่ดีเจ้าอย่าตายอยู่ในดินแดนทางทิศตะวันออกเสียล่ะ!”
เมื่อพูดจบ เขาก็พาคนล่า
