มุนไพรวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ในนี้จบเรียบเป็นหน้ากอง
มุมปากของพวกเขาเหล่านั้นกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย และได้แต่บ่นพึมพำอยู่ภายในใจว่า แม่นางมู่ผู้นี้ยังมีพรสวรรค์ในการเป็นโจรอันดับหนึ่งด้วยสินะ!
“พี่ใหญ่ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้อันตรายขนาดนั้นนะ! รู้อย่างนี้พวกเราน่าจะไปเก็บกันสักหน่อย มิเช่นนั้นพวกเราคงจะรวยเป็นแน่!”
“หากเจ้ากล้าไป ตอนนี้จะลองไปดูได้นะ?” ผู้อาวุโสท่านนั้นกล่าว
เมื่อเห็นลาวาที่เดือดพล่านนั้น พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ยอมแพ้
พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซี ยังคงจับสังเกตข้างใต้ลาวานั้นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งข้างล่างนั้นไม่ได้มีอันตรายอะไร แต่ทว่าอารองก็ยังคงไม่ไปเก็บเกี่ยวผลไม้จันทราโลหิตกิเลนนั้นมาเสียที
นี่กำลังรอเวลาอะไรอยู่? หรือว่ายังมีเหตุผลอื่นกันแน่
มู่เฉียนซีรออยู่ครู่หนึ่ง แต่นางอดใจรอไม่ไหวและลงไปดูในทันที
และตอนนี้มู่เฟิงหลิงก็ได้ถูกผลไม้จันทราโลหิตกิเลนลากลงไปในเหวลึกที่ลึกยิ่งกว่าเดิมนั้น และเขากำลังจะตอบรับคำร้องขอของผลไม้จันทราโลหิตกิเลน ทันใดนั้นภายในดวงตาของมู่เฟิงหลิงก็กลับมาฉายแววสดใสดังเดิม
“ไม่ได้! ซีเอ๋อร์ยังรอข้าอยู่ข้างนอกนั่น”
มู่เฟิงหลิงลืมตาขึ้น พร้อมทั้งระเบิดพลังวิญญาณออกมา
