่งที่นางมีอย่างเหลือเฟือมากที่สุดก็คือยาลูกกลอนนั่นเอง
ยาลูกกลอนนี้รักษาอาการบาดเจ็บได้ดีกว่ายาลูกกลอนที่พวกเขานำมาเสียอีก เพราะเดิมทีพวกเขาต้องเดินทางอย่างยากลำบากเพราะถูกสัตว์ประหลาดผลึกโลหิตเหล่านั้นโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่กินยาเข้าไป พวกเขาจะสามารถฟื้นตัวไปได้ถึงครึ่งหนึ่งภายในชั่วพริบตาเช่นนี้
“พวกเราไม่เป็นไรแล้ว สามารถออกเดินทางได้แล้วล่ะ!”
“ตกลง!”
สัตว์ประหลาดผลึกโลหิตที่พบเจอระหว่างทางต่างถูกกำจัดไปได้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่นางมู่เฉียนซีก็รู้สึกว่าอุณหภูมิโดยรอบเรี่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนว่าเลือดที่อยู่ภายในร่างกายจะเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว
ความรู้สึกเช่นนี้ ดูเหมือนว่ามู่เฟิงหลิงจะรู้สึกได้รุนแรงยิ่งกว่ามู่เฉียนซีมากมายนัก จากนั้นเขาได้ดึงมู่เฉียนซีไว้พลางกล่าวว่า “มันอยู่ข้างหน้านี้!”
“เจ้าค่ะ!”
ความยินดีปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของมู่เฉียนซี คิดไม่ถึงเลยว่าจะตามหาผลไม้จันทราโลหิตกิเลนเจอจนได้อย่างราบรื่นเช่นนี้
“ร้อนเหลือเกิน! ข้างหน้านี้มีภูเขาเพลิงหรืออย่างไรนะ? คิดไม่ถึงเลยว่าดินแดนต้องห้ามจันทราโลหิตจะมีสถานที่ที่ร้อนขนาดนี้อยู่ด้วย” มีคนสองสามคนบ่นพึมพำออกมา
ในตอนที่พวกเขาเข้าไป
