่อสู้ของพวกมัน หรือว่าพวกเราควรวางกลยุทธ์ก่อนค่อยลงมือดีหรือไม่?”พวกเขามองไปทางมู่เฉียนซีและมู่เฟิงหลิง
หากพุ่งทะยานเข้าไปตรง ๆ พวกเขาก็คงไปรนหาที่ตายเหมือนเอาไข่ไก่ไปกระทบหินเป็นแน่
มู่เฟิงหลิงมองไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “เอาตามที่ซีเอ๋อร์ตัดสินใจ!”
พวกเขามั่นใจมากว่า สิ่งของที่กำลังตามหาอยู่ต้องอยู่ที่นี่เป็นแน่
ตลอดทางที่มา พวกเขาก็ได้รู้ว่าท่านมู่ผู้นี้แตกต่างจากผู้อาวุโสโดยทั่วไป เพราะตัวเขานั้นเชื่อฟังคำสั่งจากหลานสาวผู้นี้เป็นอย่างมาก
หากมู่เฉินซีกล่าวว่าให้ไปทางตะวันออก ท่านผู้มีความสามารถที่แข็งแกร่งผู้นี้ก็ไม่มีทางไปทางตะวันตกอย่างแน่อนอน
พวกเขาเคยเห็นอาที่รักและทะนุถนอมหลานสาวหลานชาย แต่คนที่รักและทะนุถนอมขนาดนี้ พวกเขากลับพึ่งเห็นเป็นครั้งแรก
และสิ่งที่ทำให้พวกเขายิ่งประหลาดใจก็คือ การตัดสินใจที่เกี่ยวพันกับความเป็นความตายเช่นนี้ก็ยังคงทำตามที่มู่เฉินซีตัดสินใจอีกอย่างนั้นหรือ?
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “สู้มัน!”
“ทำลายพวกมันให้สิ้นซาก!”
พวกเขาทั้งห้าคนใกล้ที่จะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว เจ้าเด็กนี่ เจ้าไปเอาความมั่นใจเช่นนี้มาจากไหนกัน?
พวกเขาที่อยู่ที่นี่เมื่อนับรวมทั้งหมดแล้วก็มีเพียงแค่เจ็ดคนเท่า
