และทำได้เพียงกัดฟันเท่านั้น
อย่างไรเสียไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม มู่เฉียนซีก็เก็บสิ่งของทั้งหมดไปตามที่ใจต้องการเรียบร้อยแล้ว
ชายผมขาวกล่าวว่า “ข้ายอมรับว่าเจ้าค่อนข้างมีความสามารถ ฉะนั้นคราวนี้ข้ายอมรับความพ่ายแพ้! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ และจากนี้ไปจะไม่หาเรื่องเจ้าอีก”
เขาขยับร่างเพื่อถอยห่างออกจากมู่เฉียนซี ทว่ามู่เฉียนซีกลับกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าปล่อยให้เจ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้ายังต้องการอะไรอีกกันแน่?”
“เจ้าต้องออกไปจากสุสานโบราณแห่งนี้ซะ ฉะนั้นเจ้าจะให้ข้าช่วยใช้มีดแทงเจ้าเพิ่มอีกสองสามแผล หรือว่าจะออกไปด้วยตนเองกันล่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“มู่เฉินซี เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนักนะ” นี่เพิ่งจะเข้ามาได้ไม่นานเท่าไร หากเขาต้องมาตกรอบตอนนี้ มีหวังต้องโดนหัวเราะเยาะตายแน่
“เกินไปอย่างนั้นหรือ? สำหรับคู่แข่งแล้ว หากให้เขาออกไปจากสนามให้เร็วที่สุดก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว! คนที่ต้องการจะจัดการข้านั้นมีมากมายนัก เมื่อลดลงไปหนึ่งก็เหมือนปัญหาลดน้อยลงไปนิดหน่อยด้วย!” มู่เฉียนซีกล่าวพลางมองไปที่เขา
“ดูเหมือนว่าเจ้าก็รู้ตัวเองดีสินะ คาดว่าอัจฉริยะครึ่งหนึ่งของดินแดนทางทิศตะวันออกน่าจะมองว่าเจ้าขวางหูขว
