บเจ้าหมีตัวนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
และในตอนที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่อย่างดุเดือดนั้น มู่เฉียนซีก็พุ่งตรงไปยังคนของสำนักเซิ่งหลินเหล่านั้น เมื่อเห็นนาง พวกเขาก็กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ลูกพี่นี่!”
“ลูกพี่มาช่วยพวกเราแล้ว”
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าวว่า “พวกเจ้ามัวตะลึงอะไรกันอยู่! ยังไม่รีบออกไปจากที่นี่ให้ไกลอีก! บาดเจ็บหนักขนาดนี้แล้ว เจ้าตัวนั้นตบเพียงทีเดียวพวกเจ้าก็ตายได้เลย!”
เมื่อได้รับการสั่งสอนจากมู่เฉียนซี พวกเขาจึงตอบกลับอย่างเชื่อฟังว่า “ขอรับ!”
พวกเขารีบร้อนหนีไปจากศูนย์กลางของการต่อสู้นั้น และคอยเฝ้าดูความโชคร้ายของสวะอย่างหอตงเฟิงเหล่านั้น ในที่สุดคนของหอตงเฟิงเหล่านั้นก็รู้แล้วว่าผู้ใดคือคนที่พาเจ้ายักษ์ใหญ่นี่มาจัดการพวกเขา
พวกเขาร้องตะโกนว่า “บัดซบเอ้ย! มู่เฉินซี เป็นเจ้า เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!”
“ไอ้สารเลวเอ้ย! แกควรจะไปไล่ฆ่าผู้หญิงคนนั้นสิ จะมาโจมตีพวกข้าทำไมกัน?” ตอนนี้พวกเขายากที่จะหาวิธีแยกร่างไปจัดการกับมู่เฉินซีได้ ดังนั้นจึงเริ่มอธิบายกับเจ้าหมียักษ์ตัวนั้น และหวังว่าจะสามารถทำให้เจ้าหมียักษ์ตัวนี้ไปฆ่ามู่เฉินซีได้
.
