ึกสัตว์ได้ อีกทั้งภายในสามปีนี้เขาก็จะไม่สามารถฝึกสัตว์เทพได้อีกด้วย
ในขณะที่เขาตกอยู่ในความหวาดกลัว ชางหยิงที่ได้เห็นฉากที่น่าเหลือเชื่อฉากนั้น ก็ตัวแข็งทื่อไปด้วยความตื่นตะลึง ในตอนนี้นางก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอาจารย์ของตนเองนั้นจะไม่สามารถฝึกสัตว์เทพระดับสองให้เชื่องได้
เยว่จีกล่าวว่า “ปรมาจารย์จูแห่งสำนักชางโซ่ว ท่านยังต้องการสัตว์เทพตัวนี้อยู่อีกหรือไม่? หากท่านไม่ต้องการแล้วละก็ ท่านสามารถขายต่อให้กับคุณชายชิงหลงได้ หลังจากนั้นคนของคุณชายชิงหลงจะเป็นผู้ฝึกสัตว์เทพระดับสองตัวนี้เอง”
สีหน้าของปรมาจารย์จูดูสับสนเล็กน้อย เขากล่าวว่า “คิดไม่ถึงเลยว่านั่นคือคุณชายชิงหลง เป็นเพราะข้าไม่รู้ตัวตนของเขา หากข้ารู้ข้าไม่มีทางที่จะแข่งขันด้วยอย่างแน่นอน!”
“ข้ายอมขายสัตว์เทพตัวนี้ต่อให้กับคุณชายชิงหลง”
ชางหยิงกล่าวว่า “มันคือของข้านะ ท่านอาจารย์ มันคือของของข้า สัตว์เทพนั่น ท่านขายต่อให้คนอื่นได้อย่างไรกัน! ข้าไม่เห็นด้วยหรอก!”
อารมณ์ของปรมาจารย์จูในเวลานี้ไม่ดีเป็นอย่างมาก ยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของชางหยิงก็ยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก หากไม่ใช่เพราะแม่สาวน้อยที่โง่เขล่าผู้นี้ วันนี้เขาก็คงไม่
