ะดับสองตัวนี้ไม่ได้ได้อย่างไรกัน พวกเจ้าอย่าได้มาดูถูกสำนักชางโซ่วมากเกินไปนักเลย”
“ท่านอาจารย์ ท่านรีบ…”
เพียะ!
คำพูดของชางหยิงยังไม่ทันจบ ก็ถูกฝ่ามือของผู้ฝึกสัตว์ผู้นั้นฟาดลงไปบนใบหน้า และใบหน้าเล็ก ๆ นั่นของนางก็บวมแดงขึ้นมาในทันที
“โง่เง่าสิ้นดี!” ตบยังไม่พอ เขายังตำหนินางด้วยความโมโหอีกด้วย
“ท่านอาจารย์! ท่านตบข้า ท่านด่าข้า ฮือออออ!” ชางหยิงตกตะลึงและร้องไห้โฮออกมาทันที
เวลานี้ยากที่จะลงจากหลังเสือได้แล้ว หากไม่ลงสนามแล้วละก็ เขาจะต้องกลายเป็นตัวตลกแห่งโลกของผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นแน่
แต่หากไปแล้วละก็ มันก็จะเสี่ยงมากเลยทีเดียว!
ดูท่าคงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว!
เขาหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมา หลังจากนั้นเขาก็กลืนยาเม็ดนั้นลงไป เขาอุตส่าห์ใช้ยาอันล้ำค่านี้ไปอย่างสิ้นเปลืองเช่นนี้แล้ว ฉะนั้นเขาจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน
และต้องบอกเลยว่ายาลูกกลอนเม็ดนี้ เป็นยาที่เจ้าสำนักหมอทมิฬเป็นผู้กลั่นออกมาด้วยตนเองเลยทีเดียว
“เอาล่ะ! เช่นนั้นก็เอาสัตว์เทพระดับสองตัวนั้นออกมาให้ข้าฝึกเถอะ!” ปรมาจารย์จูกล่าวด้วยพลังอันท่วมท้น
ทันใดนั้นแววตาของทุกคนก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที ดูท่ากำลังจะมีการแสดงดี ๆ
