ก็สามารถฟื้นฟูกลับมาให้อยู่ในสภาพเดิมได้ภายในครึ่งชั่วยาม…”
เยว่จีได้อธิบายสรรพคุณของยาลูกกลอนนี้ด้วยความอดทน และทุกคนต่างก็เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
“เริ่มการประมูลอยู่ที่สามสิบล้านผนึกซวน ทุกท่านสามารถเสนอราคาได้แล้ว”
หลังจากนั้นฉากที่อยู่เบื้องหน้านี้ก็คือการแย่งชิงยาลูกกลอนของหมอปีศาจที่ดุเดือดอย่างผิดปกติ ซึ่งมันก็ได้ทำให้เฮยฮั่นผู้เป็นนายน้อยของสำนักหมอทมิฬมีสีหน้าที่บูดบึ้งเป็นอย่างมาก
“โรงประมูลตงเยว่ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? สั่งให้คนไปตามหาหมอปีศาจที่ไม่รู้ที่มาอย่างแน่ชัดผู้นั้น แต่ยาลูกกลอนที่ท่านพ่อส่งมาเมื่อสองสามวันก่อนกลับถูกพวกเขาปฏิเสธ ท่านพ่อของข้าจะด้อยกว่าหมอปีศาจอะไรนั่นได้อย่างไรกัน?” เฮยฮั่นกล่าวขึ้นมาด้วยความโมโห
“ท่านเจ้าสำนักมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ เลยมอบเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ให้คนระดับที่ต่ำกว่าเป็นคนทำ ฉะนั้นมันจึงทำให้โรงประมูลตงเยว่ไม่พึงพอใจ! และท่านเจ้าสำนักก็ได้สั่งสอนพวกเขาไปแล้ว ท่านเจ้าสำนักของพวกเรายอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น จะด้อยกว่าหมอปีศาจได้อย่างไร” ผู้ติดตามของเฮยฮั่นกล่าว
“แน่นอนว่าข้าจะต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่เมื่อมาเห็นเจ้าพวกขยะโง่เง่าเหล่านี
