าเอายาอะไรให้ข้ากินกันแน่?” ซูอี้ชิงกล่าวอย่างโกรธเคือง
“นี่คือของขวัญก่อนจากลาสำหรับเจ้าไม่ใช่หรือ? แล้วเจ้าจะโมโหขนาดนี้ไปทำไมกันล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญา
“นี่เจ้าถือว่ามันเป็นของขวัญด้วยอย่างนั้นหรือ?” ซูอี้ชิงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ทำให้คนอื่นต้องทุรนทุรายอย่างยากที่จะทานทนได้ นี่มันคือการทรมานคนอื่นเสียมากกว่า!
หลังจากนั้นคนอื่น ๆ ก็กลับมาถึง และได้รับรางวัลกันไปไม่น้อยเลยทีเดียว!
หลังจากกลับมาแล้วพวกเขาจึงกล่าวว่า “แม่นางมู่ ท่านให้พวกเราไปจับพวกมันมาทำไมกัน? เนื้อของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อร่อยอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าก็ยังไม่เคยกินเหมือนกัน! อยากลองดูสักหน่อยไหม!”
“……”
สัตว์ทะเลที่ถูกจับมาทั้งเป็นเหล่านั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นแล้ว เจ้าพวกมนุษย์กลุ่มนี้บ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาว่าความจริงแล้วมนุษย์นั้นน่าสะพรึงกลัวกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก เพราะพวกเขากินได้ทุกอย่างจริง ๆ ดังนั้นดูท่าแล้ว เหล่าผู้อาวุโสที่แปลงกายขึ้นฝั่งไปก็คงจะไม่ได้โกหกสัตว์ร้ายอย่างพวกเขาแล้วล่ะ!
“พวกเจ้าไม่รู้สึกว่าการกินสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มันจะดูสิ้นเปลืองเกินไปหน่อยหรือ? ข้ายังมีประโยชน์อย่างอื่นอีกนะ”
มู่เฉียนซีเดิ
