“แต่นี่ก็ไม่แน่นะ เช่นนั้นสถานที่ต่อไป พวกเราขึ้นบกไปยังป่าที่มีสัตว์วิญญาณมากที่สุดกัน ดีหรือไม่?”
“จริงหรือ?” พวกเขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
“แน่นอนว่าจริงอยู่แล้ว!” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
แน่นอนว่าย่อมมีคนที่เหมาะสมที่ต้องการสัตว์ทะเลเหล่านี้อยู่แล้ว ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงได้เอาพวกมันเข้าไปไว้ในมิติก่อน
ซูอี้ชิงทำได้เพียงแค่เฝ้ามองผู้หญิงจอมเจ้าเล่ห์ผู้นี้เอาชนะใจเหล่าลูกน้องของเขา ในตอนที่เขากำลังเจ็บปวดแสนสาหัสแต่เจ้าพวกนี้กลับดูมีความสุขกันเป็นอย่างมาก
สายตาที่เย็นยะเยือกจ้องมองไปที่พวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีมากบางอย่าง
พวกเขาแอบคิดในใจว่า ‘สีหน้าของลูกพี่ก็ดูไร้อารมณ์อยู่เสมอ แต่ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่าวันนี้เขากลับน่ากลัวกว่าปกติ และดูเหมือนว่าจะอารมณ์ไม่ดีมากกันล่ะ’
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ออกเดินทางกันเถอะ!”
และพวกเขาก็ออกเดินทางไปจากทะเลแห่งนี้ในทันที
เพราะว่าคนที่มาค้นหาหอคอยนิรันดร์ก่อนหน้านี้เหล่านั้น มีเพียงผู้แข็งแกร่งไม่กี่คนเท่านั้นที่ออกไปได้อย่างปลอดภัย ซึ่งแน่นอนว่ายังมีคนของหอรัตติกาลอีกด้วย
ที่นี่ไม่ได้มีมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ จะมีก็แต่เพียงสัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น เพราะ
