“ชิ!” หลังจากที่อาถิงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาแล้ว เขาก็เงียบไปทันที
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังเตรียมจะจากไปนั้น ก็นึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะลืมอะไรบางอย่างไป
ตึง ตึง ตึง!
มีคนถูกโยนออกมาทีละคน และนี่ก็คือคนที่เหลืออยู่ในตอนแรกนั่นเอง
นางได้เอาพวกเขาเข้าไปซ่อนไว้ในมิติตั้งนานแล้ว นั่นเพื่อที่จะป้องกันไม่ให้พวกเขากลายเป็นอาหารที่เพิ่มระดับความสามารถให้เจ้าเอ้อคุนตัวนั้น ซึ่งมันก็เป็นการสิ้นเปลืองยาของนางมากเลยทีเดียว
ฤทธิ์ของยาที่ทำให้คนแสร้งตายนั้นได้หมดลงแล้ว และคนของสำนักหมอทมิฬที่เดิมทีคิดว่าตายไปแล้วเหล่านั้น กลับลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง ราวกับว่ากำลังฝันไปอย่างไรอย่างนั้น
“ข้ายังไม่ตายนี่นา!”
“คุณชายใหญ่ พวกเรายังไม่ตายขอรับ”
“……”
ยังไม่ทันรอให้พวกเขาตื่นเต้นตีใจอย่างเพียงพอ ก็มีน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ก่อนหน้านี้พวกเจ้ายังไม่ตาย แต่ว่าตอนนี้พวกเจ้าจะต้องตายแล้วล่ะ!”
ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนองกลับมา มู่เฉียนซีก็ได้กวัดแกว่งกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณ เพื่อคร่าชีวิตพวกเขาในทันที!
“อ๊ากกกก”
“เจ้า…”
พวกเขาจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีอย่างเหลือเชื่อ จากนั้นก็ค่อย ๆ ล้มล
