ดูเหมือนว่าเจ้าสิ่งดุร้ายเช่นนี้จะไม่เหมาะแก่การฆ่าทิ้ง มิเช่นนั้นหอคอยนิรันดร์ก็คงไม่มีทางทำแค่เพียงคนึกมันเอาไว้เป็นแน่
แม้ว่ามันจะเปลี่ยนไปมีขนาดที่เล็กลงแล้ว แต่มันก็สามารถเข้าใจในสิ่งที่พวกเขาพูดได้ และตอนนี้มันก็รู้สึกว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก!
“คนึกมันเอาไว้สักสองสามหมื่นปีก่อนแล้วกัน เมื่อถึงตอนนั้นพวกเราคงจะฟื้นตัวกันแล้ว และการฆ่าเจ้าตัวนี้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ในตอนที่อาถิงและสุ่ยจิงอิ๋งกำลังเตรียมจะปิดคนึกอยู่นั้น เสี่ยวหงก็กล่าวขึ้นมาว่า “นายท่าน ข้าหิวแล้ว! ยกปลาตัวนี้ให้ข้ากินได้หรือไม่?”
อู๋ตี้กล่าวอย่างประหลาดใจว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าคนขี้เกียจอย่างเจ้ายังรู้จักกินด้วย ข้าคิดว่าเจ้าแค่นอนหลับก็สามารถทำให้อิ่มได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
มู่เฉียนซีให้เสี่ยวหงออกไปก่อน แล้วนางจึงกล่าวว่า “เสี่ยวหงบอกว่ามันอยากจะกินเอ้อคุนตัวนี้!”
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวว่า “เจ้าสิ่งนี้ไม่ธรรมดา การกินเนื้อหนังของเอ้อคุนอาจจะมีประโยชน์ต่อเขาก็ได้ แม้ว่าจิตวิญญาณของมันจะหนีออกมาได้พวกเราก็สามารถขังมันไว้ได้อยู่ดี เช่นนั้นก็ให้มันกินไปเถอะ!”
เมื่อเอ้อคุนเห็นเสี่ยวหงก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพรา
