นี้มักมีสิ่งที่แปลกประหลาดเข้ามาอยู่รอบตัวนางเสมอ ช่างน่ารําคาญเสียจริง ๆ เลย!” อาถิงกล่าวอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“เช่นนั้นมันก็ดีไม่ใช่หรือ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้โลกต้องหวาดความากเกินไปแล้ว ส่วนซูอี้ชิงที่อยู่อีกข้างหนึ่งก็ราวกับเป็นอากาศ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ในเมื่อคลี่คลายได้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปจากที่นี่กันเถอะ! ดูเหมือนว่าที่นี่นอกจากจะคนึกเอ้อคุนแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก นอกจากนี้ยังไม่มีเบาะแสของหอคอยนิรันดร์อีกด้วย!”
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวกับมู่เฉียนซีอย่างอ่อนโยนว่า “ซีเอ๋อร์ไม่อาจมามือเปล่าได้ มากับข้าสิ!”
หรือว่ายังมีของดี ๆ อะไรอีกอย่างนั้นหรือ? ทันใดนั้นแววตาของมู่เฉียนซีก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
สุ่ยจิงอิ๋งลากมู่เฉียนซีเข้าไปในเมืองที่กลายเป็นซากปรักหักพังที่อยู่ภายใต้หอแห่งความมืดเหล่านั้นในทันที และทันทีที่อาถิงโบกมือ เศษซากเหล่านั้นก็หายวับไปในพริบตา
ทันใดนั้นสถานที่แห่งนี้ก็มีหอคอยแห่งความมืดเจ็ดชั้นที่ขนาดเล็กเท่าฝ่ามือปรากฏออกมา และอาถิงก็ได้โยนหอคอยขนาดเล็กนั้นลงไปในมือของมู่เฉียนซี
อาถิงกล่าว “ขอเพียงเจ้าเก็บรวบรวมหอคอยแห่งความมืดนำทางนี้ได้มากเพียงพอ บางที
