ลัวนั้นอยู่ดี
ตูมมมม!
สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนผ่าลงมาจากกลางอากาศ และหอคอยยักษ์ที่อยู่ก้นทะเลนี้ก็เริ่มพังทลายลง
“รีบไปเร็ว!”
“เร็วเข้า!”
พวกเขารีบพุ่งทะยานออกจากหอคอยแห่งความมืดอย่างรวดเร็ว ในขณะที่พวกเขาพุ่งทะยานออกไปนั้น อัสนีบาตที่เป็นราวกับมังกรปีศาจก็มิปานได้ผ่าลงมาจากกลางอากาศ เห็นดังนั้นซูอี้ชิงก็ต้องการที่จะผลักมู่เฉียนซีออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ผลสุดท้ายกับต้องเจอเรื่องบ้า ๆ แทน!
ความเร็วและการตอบสนองของมู่เฉียนซีรวดเร็วกว่าเขาเสียอีก นอกจากนี้นางยังพุ่งทะยานไปทางสายฟ้านั้น และสกัดกั้นสายฟ้านั้นเพียงลำพัง เพื่อไม่ให้สายฟ้านี้ระเบิดเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่านอีกด้วย
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีดำทะมึนนี้กลืนกินนางเข้าไป และซูอี้ชิงก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะถูกระเบิดจนไม่เหลือแม้แต่ซากแล้วเป็นแน่
เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “อย่าคิดว่าเจ้าช่วยข้าแล้ว ข้าจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเจ้านะ”
ในตอนที่สายฟ้ากระจายหายไป มู่เฉียนซีจ้องมองไปทางเขาด้วยสภาพเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง และถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เฮ้อ! นักฆ่านี่ช่างเป็นคนที่โหดเหี้ยมเสียจริง ๆ! ข้าเสี่ยงชีวิตช่วยเจ้าถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะเอาแต่กังวล
