ดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่อยู่ในสภาพสิ้นหวัง เขาอยากจะไปฉีกเฉินตงออกเป็นชิ้น ๆ จนแทบทนไม่ไหว
“ใจเย็น ๆ!” เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วพลางกล่าวเสียงเย็น
หัวใจที่มีเสียงปลุกเร้าของเฉินซีรัดแน่นขึ้นทันที ราวกับมีสายลมเย็นพัดผ่าน คนชั่วที่กำลังกู่ร้องด้วยความคิดสุดโต่งหายไปในชั่วพริบตา
ตัวของเฉินซีสั่นอยู่หลายครั้ง เขาคุกเข่าลงแทบเท้าเฝ่ยไป๋ลู่อย่างทนไม่ไหวแล้ว พลันร้องขอทั้งน้ำตาว่า “ท่านอาจารย์โปรดช่วยครอบครัวของพวกเราด้วย! ทำไมครอบครัวเราถึงถูกยืมโชคได้? แล้วต้องทำยังไงถึงจะหยุดการยืมโชคนี้ได้ล่ะครับ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้ว ปวดหัวชะมัด ทำไมถึงคุกเข่าง่ายนักน้า?
เธอหลบไปด้านข้าง พยุงเขาลุกขึ้น แล้วเอ่ยว่า “การยืมโชคไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ชั่วข้ามคืน อีกฝ่ายจะต้องวางแผนมานานหลายปีแล้ว ฉันเดาว่าพอคุณย้ายมาที่นี่ เฉินตงก็มาซื้อบ้านติดกับคุณเลย บ้านของเขาตั้งแต่ของเล็ก ๆ อย่างเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน ไปจนถึงของใหญ่ ๆ อย่างการวางผังบ้าน ทุกอย่างลอกมาจากบ้านคุณ นี่เป็นเพราะเขากำลังเลียนแบบคุณ และต้องการยืมโชคของคุณ”
“มิน่าละ! ถึงผมกับเขาจะเป็นญาติกัน แต่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดห่างกันสามรุ่น เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเกิดครอบครัวเขาย้ายมาอยู่ข้าง ๆ บ้านผม ตอนนั้นพ่อแม่ถึงกับตั้งชื่อให้เขา เดิมทีเขาไม่ได้ชื่อเฉินตง ต่อมาเวลาผมใส่อะไรเขาก็ใส่อันนั้น ผมใช้อะไรเขาก็ใช้ด้วย ทำให้คนอื่นคิดว่าผมกับเขาเป็นพี่น้องกัน”
“ไม่แปลก
