เมื่อเสี่ยวโม่โม่เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี จิตสังหารนั้นก็ไม่ส่งกระทบต่อมันมากเท่าไรแล้ว
เสี่ยวโม่โม่กล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “นายท่าน มันแข็งแกร่งมากเลย เจ้าสิ่งนั้นมันน่ากลัวมาก มันเป็นกลิ่นอายของสัตว์ร้าย”
สำหรับซูอี้ชิงที่เป็นนักฆ่าผู้สามารถควบคุมจิตสังหารได้อย่างอิสระคนหนึ่ง ไม่ได้รับผลกระทบต่อเจตนาฆ่าเช่นนี้อยู่แล้ว
และแน่นอนว่าภายในนี้คนที่ได้รับผลกระทบน้อยที่สุดก็คือมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าตัวนี้ต้องการให้พวกเราฆ่าคนสินะ! เช่นนั้นเราก็ยิ่งฆ่าใครไม่ได้!”
สัตว์ร้ายตัวนั้นให้พวกเขาสร้างการสังหารหมู่ขึ้นมา เพราะเป็นผลดีต่อตัวมันแน่นอนอยู่แล้ว
ถึงพวกเขาจะไม่ได้ไล่ตามไปสังหารคนเหล่านั้น แต่คนเหล่านั้นกลับหลบหนีมาถึงที่นี่อีกครั้งหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง
เมื่อคนเหล่านั้นเห็นซูอี้ชิงและมู่เฉียนซีก็ทำหน้าราวกับเห็นผีก็มิปาน จากนั้นพวกเขาก็หนีไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม!
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์มากเท่าไรนัก เพราะพวกเขาได้วิ่งวนกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าโดนผีอำอย่างไรอย่างนั้นเลย
“พวกเจ้า…ที่จริงแล้วพวกเจ้าใช้วิธีการใดกันแน่? ถึงทำให้พวกเราหนีไปไหนไม่ได้เช่นนี้?”
ในตอนที่ชายฉกรรจ์
