ไม่ก็ตาม แต่อย่าได้เข้าใกล้หอคอยดำนั้นอีก”
“แน่นอนว่าหากพวกเจ้าไม่เชื่อแล้วละก็ พวกเจ้าก็สามารถไปลองดูได้เลย”
คิดว่าในเวลานี้น่าจะกำลังมีคนมากมายรีบพุ่งตรงไปยัง ‘หอคอยนิรันดร์’ แห่งนั้นด้วยความยินดีแน่นอน!
คนของหอรัตติกาลทั้งหมดฟังคำสั่งของซูอี้ชิงผู้เป็นลูกพี่ของพวกเขาเท่านั้น และพวกเขาก็กำลังรอให้ลูกพี่เอ่ยปากออกมา แต่ทว่าซูอี้ชิงกลับมองไปที่มู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นแล้วเจ้าล่ะ!”
“ข้าจะต้องเข้าไป!”
ซูอี้ชิงกล่าวว่า “เยี่ยเจี๋ย เจ้าพาคนล่าถอยไป ออกไปให้ไกลจากที่นี่เท่าไรยิ่งดี”
“เช่นนั้นลูกพี่ แล้วท่านล่ะ!”
“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ข้าว่าจะลองไปดูสักหน่อย! หากข้าไปเพียงคนเดียวจะได้หนีได้ง่ายขึ้นด้วย”
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง แต่นั่นมันคือสัตว์ร้ายโบราณเลยนะ! ในเมื่อลูกพี่รู้อยู่แล้วว่าสัตว์ร้ายอยู่ที่ใด แต่กลับยังจะไปทางนั้นอยู่อีกหรือ นี่มันจะอันตรายเกินไปแล้ว!
เพียงแต่เมื่อซูอี้ชิงกวาดสายตามองอย่างเย็นชา พวกเขาที่เดิมทีแล้วอยากจะเกลี้ยกล่อม ก็ไม่มีใครเอ่ยปากได้อีกเลย และพวกเขาก็รู้ดีว่าลูกพี่ได้ตัดสินใจไปเรียบร้อยแล้ว
“ตอนนี้ก็ออกไปได้แล้ว!” ซูอี้ชิงกล่าวเสียงเย็น
พวกเขาจึงตอบรับ
