เจ้าอยู่แล้ว ไม่มีทางที่จะไม่ช่วยเจ้าหรอก!”
“เฮอะ! แต่อย่าดูถูกข้าเกินไปนัก สัตว์ร้ายเพียงตัวเดียวมันจะเท่าไรกันเชียว?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”
ซูอี้ชิงพุ่งทะยานออกไปอย่างเงียบงัน เป้าหมายคือหอแห่งความมืดนั่น ส่วนมู่เฉียนซีก็ไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว
“เป็นหอคอยนิรันดร์จริง ๆ ด้วย ดูท่าพวกเราไม่ได้มาอย่างเสียเปล่าแล้ว!”
“หากข้าสามารถครอบครองหอคอยนิรันดร์…”
“……”
มู่เฉียนซีได้คาดเดาถึงอันตรายไว้ล่วงหน้าและได้ให้คนของหอรัตติกาลล่าถอยไปก่อนหน้าแล้ว แต่คนเหล่านี้กลับถูกความปีติยินดีที่สามารถหามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์เจอเข้าครอบงำจนเสียสติไปแล้ว อีกทั้งยังสัมผัสถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยความเร็วไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
.
.
