เจ้าเอง! และหากไม่พอใจแล้วละก็พวกเจ้าก็สามารถลดข้อเรียกร้องลงก็ได้ แต่จะมาระบายความโกรธใส่ข้ามันก็คงไม่ใช่เรื่องของคนที่มีภูมิหลังลึกซึ้งอย่างกองกำลังระดับสี่ครึ่งควรทำหรอกใช่หรือไม่?!”
“แม่นางกล่าวได้ถูกต้องแล้ว!”
“เดิมทีก็เป็นสำนักหมอทมิฬที่มาทำร้ายพวกเราก่อน ไม่ช่วยถอนพิษให้พวกเรายังไม่เท่าไร แต่กลับยังต้องการบีบบังคับพวกเราอีก! หากพวกเราค้าขายกับพวกเจ้าอีกก็คงเป็นเรื่องที่แปลกมากแล้ว”
“แม้ว่าชื่อเสียงสำนักหมอทมิฬของพวกเจ้าจะน่ากลัว แต่พวกเราก็ไม่ใช่คนขี้ขลาด! หากพวกเจ้ากล้าทำอะไรนางแล้วละก็ ถึงหอรัตติกาลจะไม่ออกโรงปกป้อง แต่พวกเราก็ไม่มีทางยอมแพ้อย่างแน่นอน”
ในสายตาคนของสำนักหมอทมิฬ คนเหล่านี้เป็นเพียงแค่พวกหัวมังกุท้ายมังกรเท่านั้น แต่พวกเขากลับไม่สามารถมองข้ามคนของหอรัตติกาลได้ คุณชายใหญ่ของสำนักหมอทมิฬจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างดุร้ายพลางกล่าวว่า “ข้าจะจำเจ้าเอาไว้ และยังมีหอหมอปีศาจของเจ้าด้วย! หอยาที่ไม่ขายยาลูกกลอนตามท้องตลอด อีกทั้งยังไม่มีดาวเลยสักระดับเดียว ยังคิดที่จะมาแข่งกับสำนักหมอทมิฬซึ่งอยู่ในระดับสี่ดาวครึ่งอย่างพวกเรา สักวันเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่
