ระเบิดและแสงสว่างที่เจิดจ้าปะทุออกมา
ตูมม ตูมมม!
หลังจากนั้นเสียงระเบิดนี้ก็ดังกึกก้องขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“อย่าเข้าไปใกล้พวกมัน!”
คนของหอรัตติกาลก็ต้องการจะเข้าใกล้แมลงเรืองแสงสีม่วงเหล่านั้นเช่นกัน พลันนั้นมู่เฉียนซีก็พุ่งตรงไปฝังเข็มให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว มันจึงทำให้พวกเขาได้สติขึ้นมาทันที
“ข้า…นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับข้ากันแน่?”
“แสงสว่างเหล่านี้ส่งผลให้จิตใจของมนุษย์ลุ่มหลง และแมลงเรืองแสงสีม่วงเหล่านี้ก็สามารถระเบิดได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นปราชญ์แห่งภูตหรือว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ หากสัมผัสโดนเจ้าสิ่งนี้แล้วละก็ จะต้องถูกระเบิดจนไม่เหลือแม้แต่ซากเป็นแน่”
พวกเขาตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ซูอี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “คราวหน้าอย่าลุ่มหลงอย่างง่ายดายจนทำให้หอรัตติกาลของพวกเราต้องขายหน้าอีกล่ะ”
“ลูกพี่โปรดวางใจ! พวกเราไม่มีทางถูกควบคุมเป็นครั้งที่สองแน่นอน”
พลังในการทำให้คนลุ่มหลงของสิ่งเหล่านี้แข็งแกร่งมาก แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความสามารถที่ทำให้คนลุ่มหลงได้เป็นครั้งที่สองจริง ๆ ทว่าเสียงระเบิดนั้นก็ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่องอยู่ดี
แสงสว่างที่พร่างพราว และเสีย
