ทุกฝ่ายเริ่มการต่อสู้ และหญิงสาวของสำนักหลินเยว่ที่ถูกมู่เฉียนซีถีบส่งมาก่อนหน้านี้ผู้นั้น แม้แต่เวลาเช่นนี้ก็ยังกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า “คิดว่าจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว ใครจะไปรู้ว่าเป็นเพียงตัวละครเล็ก ๆ ที่ฉวยโอกาสแอบลอบโจมตีคนอื่นตอนที่คนเขาไม่สังเกตเห็นกันล่ะ คู่ต่อสู้เช่นนี้ยังต้องให้คนมาคอยคุ้มกันอีก! คิดไม่ถึงเลยว่าหอรัตติกาลจะออกมาทำงานโดยที่เอาเด็กน้อยพ่วงมาด้วยเช่นนี้ หรือจะเป็นเพราะซูอี้ชิงถูกความงดงามทำให้หน้ามืดตามัวไปแล้ว”
“แต่ว่ารูปร่างหน้าตาของนางก็ดูงั้น ๆ นะ?” เมื่อกวาดสายตามองไปยังใบหน้านั้นของมู่เฉียนซี นางก็ยิ่งดูถูกเหยียดหยามมากขึ้นไปอีก
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่ต้องมากังวลเรื่องของข้าหรอก ทำเรื่องของตนเองให้ดีเถอะ! ขนาดซูอี้ชิงข้ายังไม่กลัว แล้วคิดว่าข้าจะกลัวสัตว์ร้ายในท้องทะเลลึกเหล่านี้อย่างนั้นหรือ?”
มุมปากของพวกเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย แม่นางมู่ ท่านเอาลูกพี่มาเปรียบเทียบเช่นนี้ ลูกพี่อาจจะโกธรเอาก็ได้นะ!
พวกเขาต่างก็รู้ถึงพลังในการต่อสู้ที่กล้าหาญของมู่เฉียนซี และแน่นอนว่านางก็ไม่ใช่เจ้านายที่ต้องการให้พวกเขามาคอยคุ้มครองอยู่แล้ว
พวกเขากล่าวว่า “เช่นนั้นแม่นางมู่
