อาถิงเม้มริมฝีปากกล่าวว่า “จะเป็นห่วงเขาไปทำไมกัน? เขาเป็นคนชั่วร้ายมานับหมื่นปี เจ้าหมอนั่นไม่ได้เกิดมาตายอย่างง่ายดายเช่นนั้นหรอกนะ”
“หากเจ้าพูดคำนี้ต่อหน้าจิ่วเยี่ยแล้วละก็ อาถิงเจ้าได้ตายอย่างแน่นอนเลย”
อาถิงไม่รู้ว่านี่คือการปลอบโยนหรือว่าคำสาปแช่งกันแน่
“เฮอะ! เจ้าคิดถึงเขาแล้วสินะ การฟื้นพลังให้กลับมาเล็ก ๆ น้อย ๆ จนสามารถมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้เช่นนี้มันไม่ง่ายเลย แต่เจ้ากลับคิดถึงคนอื่นต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ!” อาถิงจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโกรธ
“องค์ชายน้อยอาถิง นี่เจ้ากำลังหึงแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าเป็นถึงองค์ชายน้อย ข้าไม่มีทางหึงคนอย่างเจ้าหรอก เพียงแค่ในฐานะของศาลาเรือนรางเก้าชั้น และในฐานะของผู้ผูกพันธสัญญาณกับเจ้า เมื่อถูกละเลยเช่นนี้ก็ย่อมต้องไม่พอใจมากอยู่แล้ว”
“ใช่ ใช่ ใช่แล้ว! เจ้าพูดถูกทั้งหมดนั่นแหละ ข้าไม่ควรเพิกเฉยต่อเจ้า…”
“คำพูดนี้ของเจ้าดูไม่จริงใจเลยสักนิด!”
“ต้องการเช่นไรถึงจะเรียกได้ว่าจริงใจกันล่ะ?”
“……”
ในระหว่างที่ถกเถียงกันอยู่นั้น ร่องรอยแห่งความกังวลนั้นก็ดูเหมือนว่ามันจะถูกทำให้หายไปหมดแล้ว
นางเชื่อมั่นในตัวเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ เพราะถึงอย่างไรเสียเขาก
