ืดนั้นแผ่กระจายออกมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง
อันตราย! คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้นต่างก็พากันสัมผัสถึงมันได้ และมู่เฉียนซีเองก็เช่นกัน
อาถิงกล่าวว่า “อะไรกัน? หญิงอัปลักษณ์ เจ้ากลัวหรือ? ขนาดมีข้าอยู่ด้วยทั้งคน หากเจ้ายังจะกลัวอยู่ละก็ ถือว่ากำลังดูถูกข้ามากเลยนะ”
“ใครบอกว่าข้ากลัวกันล่ะ?”
ซูอี้ชิงขมวดคิ้วมุ่น หากที่นี่มีมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพต้านสวรรค์นั้นจริง ๆ เช่นนั้นความเสี่ยงเช่นนี้ก็เป็นเพียงความเสี่ยงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เขาก็ไม่อาจที่จะหุนหันพลันแล่นได้อยู่ดี
หลังจากนั้นไม่นานคนอีกกลุ่มหนึ่งก็มาถึงแล้วเช่นกัน และเมื่อคนผู้นั้นเห็นพวกของซูอี้ชิงก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “หอรัตติกาลอย่างพวกเจ้ากล้ามาที่นี่ด้วยอย่างนั้นหรือ?”
เจตนาอันเป็นศัตรูของอีกฝ่ายนั้นรุนแรงมาก และคนที่อยู่ข้างกายของซูอี้ชิงก็กล่าวขึ้นว่า “ลูกพี่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นคนของสำนักหมอทมิฬ”
ซูอี้ชิงกวาดสายตามองด้วยท่าทางที่เย็นชา อีกทั้งยังปล่อยจิตสังหารออกมาด้วย และกลิ่นอายที่อันตรายอย่างน่าสะพรึงกลัวนี้ก็ทำให้ชายชุดดำเหล่านั้นหวาดกลัวมากเลยทีเดียว
“อยากจะตาย! หรืออยากจะหุบปากล่ะ!”
ด้วยจิต
