ล้ว
“ถึงความสามารถของข้าจะไม่พอ แต่มีอาถิงเพิ่มไปด้วยก็คงจะเกินพอแล้วสินะ! ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราทั้งสองคนอยู่ดี และเจ้ายังกลายเป็นเด็ก…”
มู่เฉียนซียังไม่ทันที่จะพูดจบกลับก็ถูกซูอี้ชิงขัดจังหวะเสียก่อน “ตกลง! เจ้าอยากไปก็ไป! ข้าจะให้คนเตรียมตัวให้พร้อม”
ซูอี้ชิงใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดในการออกไป และดูเหมือนว่าไม่ต้องการที่จะอยู่กับมู่เฉียนซีอีกต่อไปแล้ว
หลังจากที่ซูอี้ชิงไปแล้ว มู่เฉียนซีก็มองไปที่อาถิงแล้วกล่าวว่า “อาถิง เจ้าคิดว่ามันเป็นของจริงหรือไม่?”
อาถิงกล่าวว่า “ระยะห่างมันไกลกันเกินไป ข้าสัมผัสถึงกลิ่นอายของความมืดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ลองไปดูสักหน่อยเถอะ! หากมีอะไรซ่อนอยู่แล้วละก็ ก็จะทำให้มั่นใจมากขึ้นในการรับมือกับกิเลนแห่งนรกอะไรนั่น มิฉะนั้นเจ้าคิดว่าคนที่ยากจะปกป้องตนเองได้อย่างหวงจิ่วเยี่ยจะสามารถจัดการเจ้าสิ่งนั้นได้อย่างนั้นหรือ?”
“เช่นนั้นจิ่วเยี่ย…” และความกังวลฉายแววอยู่ภายในดวงตาของมู่เฉียนซี
