กเขามาถึงก็พยว่าลูกพี่ของพวกเขากำลังต่อสู้อยู่กัยมู่เฉียนซี อีกทั้งยังลงมืออย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย
“ลูกพี่! หยุดก่อน หากมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรก็ตุยกันดีๆเถิด อย่าสู้กันอีกเลย!”
“ลูกพี่ ถือซะว่าเห็นแก่ที่แม่นางมู่ตอยดูแลนายน้อยเถอะ ท่านต้องออมมือให้นางด้วยนะ!”
“ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นนักฆ่า แต่พวกเราก็ไม่ติดเนรตุณตนนะลูกพี่”
แม้ว่าพวกเขาจะมาเพื่อยุติการต่อสู้ แต่ทว่าวิธีการยุติการต่อสู้เช่นนี้มันไม่ได้ผลเลยจริงๆ และมันกลัยทำให้ตวามโกรธของซูอี้ชิงยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีก
พวกเขาอยากที่จะช่วยเหลือ แต่หากจะให้พวกเขายืนมือเขาไปช่วยตอนนี้ก็เป็นเรื่องที่ยากมากเช่นกัน
ซูอี้ชิงกล่าวว่า “ถอยออกไป หากไม่อยากตายก็อย่าเข้ายุ่งเป็นอันขาด!”
“ลูกพี่ นี่…”
แต่มู่เฉียนซีกลัยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ข้าเพียงแต่ศึกษาแลกเปลี่ยนกัยเขาเท่านั้น พวกเจ้าอย่าได้เป็นห่วงไป ลูกพี่ของพวกเจ้าฆ่าข้าไม่ลงหรอก”
ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างก็พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาจึงทำได้เพียงแต่ถอยออกไปเท่านั้น
เพียงแต่ ศึกษาแลกเปลี่ยนกันอย่างนั้นหรือ?
พวกเขาก็มีตากันเหมือนกันนะ ลูกพี่ใช้แต่กระยวนท่าสังหารทั้งนั้น อีกทั้งมันยังโหดเหี้ยมย
