ให้ได้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกมากทีเดียว แต่เจ้าโง่เง่านี้กลับชอบนางเสียได้!
เมื่อมู่เฉียนซีจัดการงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่จูเชว่จะต้องไปแล้วเช่นกัน แต่ทว่าเขาก็ยังคงอาลัยอาวรณ์ที่จะจากไปอยู่ดี!
เขาค่อย ๆ เดินจากไปอย่างลังเล ก่อนที่จะกล่าวกลับมู่เฉียนซีว่า “ซีซี ข้าจะไปแล้วนะ! เจ้าจะต้องคิดถึงข้าให้มาก ๆ ด้วย!”
ซูอี้ชิงได้แต่กล่าวอยู่ในใจว่า ‘ดูเจ้านี่สิ!’
เขารู้สึกว่าหลายปีมานี่จูเชว่ขาดวินัยเป็นอย่างมาก และดูจะทำอะไรอย่างอิสระเกินไปแล้ว ซึ่งมันก็ดูจะแย่มากเลยจริง ๆ
หลังจากที่จูเชว่จากไปแล้ว มู่เฉียนซีก็เริ่มจิ้มไปที่ใบหน้าของอี้ชิงน้อย ส่วนอี้ชิงน้อยก็แสร้งทำเป็นหลับไปเช่นกัน แต่มู่เฉียนซีกลับจิ้มต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เมื่อแก้มของซูอี้ชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงระรื่ออย่างทนไม่ไหว หลังจากนั้นเขาจึงจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโกรธ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อี้ชิงน้อย พวกเรามาคุยกันหน่อยเถอะ! พวกเราทั้งสองคนถ่วงเวลากันมานานแล้วนะ”
“การมาเป็นทาสของข้า ไม่ใช้เวลานานขนาดนั้นหรอก แค่ครึ่งปีก็พอแล้ว! หากครึ่งปีแล้วข้ายังไม่สามารถจัดการกับคนที่จัดการยากอย่างเจ้าได้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่เสียเวลาอ
