ราที่หนังหุ้มกระดูกไปในทันที และหลังจากนั้นพวกเขาก็ล้มลงไปบนพื้นทีละคน และก็จ้องมองไปยังกลางอากาศที่มีหนุ่มน้อยผู้เหมือนภูตก็มิปานผู้นั้นอย่างหวาดกลัว
อาถิงกล่าวว่า “เจ้าพวกนี้อ่อนแอเกินไปจริง ๆ! หญิงอัปลักษณ์ ส่วนคนอื่นเจ้าจัดการเองก็แล้วกัน!”
แม้ซูอี้ชิงจะรู้ถึงความสามารถของหนุ่มน้อยผู้นั้นมาก่อนแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวกับการลงมือนั้นอยู่ดี เขาควบคุมชีวิตของคนได้ง่ายดายราวกับการละเล่นอย่างไรอย่างนั้น อันที่จริงแล้วเจ้าหนุ่มน้อยผู้นี้เป็นใครกันแน่?
หรือจะกล่าวว่า เดิมทีแล้วเขาไม่ใช่มนุษย์กัน!
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เข้าใจแล้ว! เจ้าดูแลทาสตัวน้อยของพวกเราให้ดีก็พอ อย่าให้เขาต้องไปชนอะไรเข้าล่ะ”
“นี่คือทาสของเจ้าต่างหาก ข้าไม่ต้องการทาสที่อ่อนแอเช่นนี้หรอกนะ! อีกอย่างข้าไม่สนใจที่จะมีทาสด้วย” อาถิงกล่าวตอบ
.
.
