ข้าก็จะทำให้เขากลายเป็นความว่างเปล่าไปเสียเลย มันจะได้หมดปัญหา ถึงอย่างไรข้าก็ไม่อุ้ม!”
“นายท่าน เดี๋ยวข้าเป็นคนทำเอง!” เสี่ยวโม่โม่เป็นคนรับหน้าที่นี้เอง
แน่นอนว่ามันก็ไม่ได้ชอบเด็กน้อยเช่นกัน แต่มันต้องการที่จะทรมานซูอี้ชิงต่างหาก
เจ้าก้อนกลม ๆ นั่นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนตัวของสัตว์เทพสีดำตัวนั้น ซึ่งมันก็ทำให้เขาเกือบที่จะขาดใจอยู่แล้ว
โชคยังดีที่ที่นี่ไม่มีคน มิเช่นนั้นมู่เฉียนซีคาดว่าน่าจะถูกคนอื่นพูดว่านางปฏิบัติต่อเด็กน้อยอย่างเหี้ยมโหดเป็นแน่
“ไปกันเถอะ!”
หลังจากที่ถูกไล่ล่าไปจนถึงที่รกร้างแถวชานเมือง ตอนนี้วิกฤตก็ได้ถูกขจัดไปแล้ว ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงได้หาเมืองแห่งหนึ่งพักผ่อนก่อน
ส่วนซูอี้ชิง หากไม่ได้ถูกเสี่ยวโม่โม่พาไปด้วยก็คงถูกโยนเข้าไปในมิติแล้ว เพราะอย่างไรเขาไม่ใช่เด็กเล็กจริง ๆ เสียหน่อย
แต่ทว่าร่างกายของซูอี้ชิงนั้นเป็นร่างของเด็กน้อยจริง ๆ และการทรมานเช่นนี้ก็ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าฆ่าให้ตายเสียอีก
คนที่โตแล้วอย่างเขารู้ซึ้งได้อย่างชัดเจนแล้วว่าความรู้สึกของการกลายเป็นทารกเช่นนี้ทั้งไร้ความสามารถและไร้พลังมากเพียงใด อีกทั้งยังทำได้เพียงปล่อยให้คนอื่นบีบอย่างหดหู่ใจต่อไปเท่านั้น
