เมื่อมาถึงโรงเตี้ยม มู่เฉียนซีก็โยนเขาไปแบบไม่ใส่ใจเท่าไรนัก ในเมื่อไม่มีนม มู่เฉียนซีจึงให้เขาดื่มยาแทน อีกทั้งยังเป็นยาที่ขมที่สุดอีกด้วย
ทุกครั้งที่นางเห็นเขาดื่มยาอย่างทรมานและดื่มไปพร้อมกับดวงตาที่เขียวปั้ดของเขา มันก็ทำให้มู่เฉียนซียิ้มอย่างมีความสุขมากขึ้นไปอีก!
ใครใช้ให้เจ้ามาไล่ล่าข้ากันล่ะ และยังให้เจ้ามาคิดว่าข้าเป็นมู่หลินหลางอีก
มู่เฉียนซีหัวเราะอย่างชอบใจพลางกล่าวว่า “นักฆ่าอันดับหนึ่ง เมื่อลองย้อนเวลากลับไปเป็นทารกแล้วเป็นอย่างไรบ้าง? หากชอบก็เป็นเช่นนี้ต่อไปได้ แต่หากไม่ชอบก็ยอมให้ข้าเป็นเจ้านายของเจ้าซะ แล้วข้าจะเปลี่ยนให้เจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง”
เจ้านาย!
สีหน้าของซูอี้ชิงแข็งทื่อไปทันที และภายในใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก
ไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้านายของเขาทั้งนั้น!
“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร พวกเรามาค่อย ๆ ใช้เวลาร่วมกันเถอะ เจ้าทาสตัวน้อย!” มู่เฉียนซีคลี่ยิ้มอย่างชั่วร้าย
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังแกล้งซูอี้ชิงที่เปลี่ยนเป็นเด็กทารกอยู่นั้น สำนักหมอทมิฬในเวลานี้ต่างก็เต็มไปด้วยด้วยความโศกเศร้า
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ผลึกวิญญาณอำพัน ผลึกวิญญาณอำพันทั้งหมดใช้งานไม่ได้แล้ว
