ปลกประหลาดเช่นเจ้า ที่ไล่ล่าข้าอย่างไม่ลดละเช่นนี้ อีกทั้งยังไม่ยอมฟังคำอธิบายใด ๆ อีกด้วย”
นอกจากนี้ท่าทางและอารมณ์ก็แตกต่างจากมู่หลินหลางอย่างสิ้นเชิง องค์หญิงหลินหลางที่อยู่เหนือผู้อื่นผู้นั้นไม่มีทางที่จะทำตามสบายเช่นนี้แน่นอน และนี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ซูอี้ชิงมั่นใจ
“ถึงเจ้าจะไม่ใช่มู่หลินหลางจริง ๆ แต่เจ้ากับมู่หลินหลางดูคล้ายกันมากถึงเพียงนี้ เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าพวกเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องกัน?”
“มีความเกี่ยวข้องกันสิ! นางก็คือศัตรูของข้า เป็นคนที่จะต้องฆ่าให้ได้!” มีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของมู่เฉียนซี อีกทั้งแววตาที่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่าของนางก็ไม่ได้ถูกปิดบังแต่อย่างใด
แม้ว่าจิตสังหารของคนผู้นี้จะไม่ใช่ของนักฆ่าก็ตาม แต่ซูอี้ชิงก็สามารถสัมผัสได้ว่าความมุ่งมั่นที่จะสังหารมู่หลินหลางให้ได้ของผู้หญิงคนนี้นั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่าเขาเลย
เพียงแต่บนโลกที่มีทั้งความจริงและเท็จปะปนกันไปใบนี้ ทำให้นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งดินแดนทางทิศตะวันออกไม่สามารถเชื่อใครง่าย ๆ ได้
หลังจากที่คลี่คลายความเข้าใจผิดเรื่องจำคนผิดได้แล้ว ซูอี้ชิงก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้ารับภารกิจในการฆ่าเจ้ามาแล้ว แต่ตอนนี้ข้าได้พ่ายแพ้
