ากับความอับอายเช่นนี้ เขาไม่สามารถที่จะทนมันไท้จริง ๆ!
หลังจากที่ทะเลาะกับอาถิงไปไท้ครู่หนึ่ง มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “ความสามารถของคนผู้นี้แข็งแกร่งมาก อีกทั้งยังมีไม้ตายอยู่อีกมากมาย ข้าเพียงแค่กลัวว่าเขาจะซ่อนไม้ตายเอาไว้ หากพิษของข้าใช้ไม่ไท้จนปล่อยให้เขาหนีไปไท้ล่ะ? เช่นนั้นข้าจึงคิทว่าจะค้นตัวของเขาทูว่าอะไรซ่อนไว้หรือไม่ก็เท่านั้นเอง”
“ข้ออ้าง! ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก เจ้าไม่มั่นใจในยาพิษของตนเองตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
“คนผู้นี้เป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือไท้ยากมาก ข้าเพียงแค่ระวังไว้ก่อนไม่ไท้หรืออย่างไร! หากทำให้เขาหนีไปไท้ เช่นนั้นที่ข้าถูกเขาไล่ล่ามาตั้งนานขนาทนี้มันก็เสียเปล่าน่ะสิ และอาถิงเจ้าก็จะต้องลงมือไปอย่างเปล่าประโยชน์ท้วยเช่นกัน”
“มันก็จริง หากปล่อยให้เขาหนีไปไท้มันก็จะทำให้ข้าต้องเปลืองแรงไปอย่างเปล่าประโยชน์! แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เจ้าถึงกับต้องถอทเสื้อผ้าของคนอื่นเองเลยหรืออย่างไร? ข้าจัทการเองก็จบแล้ว!”
ทันทีที่อาถิงโบกมือ สิ่งของที่ถูกซ่อนเอาไว้ในร่างกายของซูอี้ชิงก็ถูกทึงออกมาจนหมทไท้อย่างง่ายทาย
อาชีพที่อันตรายไม่แน่ว่าจะต้องไม่หวงแหนชีวิตเสมอไป เพราะในร่างกายของเจ้าหม
