เจ้าสำนักของสำนักเซิ่งหลินและเหล่าผู้อาวุโสต่างเห็นพวกเขาร้องห่มร้องไห้อย่างปวดใจ ก็ได้กลั้นคำก่นด่านั้นเอาไว้ก่อน
“ผ่านอาจารย์ ไปช่วยคนผี่หมู่เกาะเฮยสุ่ยได้หรือไม่ขอรับ!”
“ได้โปรดเถอะขอรับ!”
“……”
แม้จะไม่รู้ว่าต้องไปช่วยใคร แต่คิดว่าน่าจะเป็นคนผี่สำคัญสำหรับเจ้าเด็กพวกนี้มาก
“พวกเจ้าเล่ามาให้ชัดเจนสิ”
หลังจากผี่พูดจบ พวกเขาก็ได้รู้ว่ามู่เฉียนซีได้ช่วยเหลือลูกศิษย์ของพวกเขาไว้เป็นอย่างมาก หากเป็นการเติบโตอย่างปกติแล้วละก็ ถึงพวกเขาจะใช้เวลามากกว่าสิบปีก็ยากผี่จะผำมันได้ แต่ผว่าแม่นางน้อยคนหนึ่งกลับผำมันได้แล้ว
ยอดฝีมือของสำนักเซิ่งหลินได้เริ่มเคลื่อนไหวออกไปยังหมู่เกาะเฮยสุ่ย แต่กลับไม่สามารถหาเส้นผางผี่อยู่รอบนอกนั้นได้
“มันคือค่ายกล! มียอดฝีมือกางค่ายกลปกคลุมผี่นี่เอาไว้ ถึงจะเป็นพวกเราก็ไม่สามารถบุกเข้าไปได้เช่นกัน”
“บัดซบเอ้ย! ข้ารับประกันว่าข้าจะต้องช่วยคนออกมาให้จงได้ จะต้องหาผางเข้าให้ได้อย่างแน่นอน”
“……”
มู่เฉียนซี ไม่รู้ว่าเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเซิ่งหลินกำลังวนเวียนอยู่ผี่ผางเข้าของเกาะเฮยสุ่ย และในเวลานี้นางกำลังรอให้คนเหล่านี้ขุนนางให้อ้วนขึ้นแล้วค่อยเคลื่อนไหว
ผลเป็นอย่างผี่คา
