ะเบิดออกมานับครั้งไม่ถ้วน หลังจากนั้นน้ำลายก็ฟูมปาก อีกทั้งยังชักเกร็งไปทั้งตัวอีกด้วย
“ขะ…ข้า…เหตุใดข้าถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่เขาแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเรื่องวางยาพิษเจ้าข้าล้อเล่นอย่างนั้นหรือ? ถึงข้าจะให้เจ้าขอกำลังเสริมมา แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจที่จะต่อสู้กับคนที่เคยพ่ายแพ้มาแล้วครั้งหนึ่งหรอกนะ ดังนั้นเจ้าก็จงลิ้มรสยาพิษนี้ไปเสียเถอะ!”
ในเวลานี้ผู้นำเกาะซานตาเหลือกขึ้นอย่างทุกข์ทรมาน เพียงแต่มู่เฉียนซียังคงมีความพอดีอยู่บ้าง ฉะนั้นถึงจะเป็นเช่นนี้ไปแล้วแต่เขาก็ตายไม่ได้อยู่ดี
ลูกน้องที่ผู้นำเกาะใหญ่ต่าง ๆ พามาด้วยเริ่มลงมือแล้ว และในเวลานี้ก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นมาจากโดยรอบบริเวณ
.
.
