บ้านเกื่อมาผจญภัยที่เกาะเฮยสุ่ยเลย
และในเวลานี้เอง ก็มีร่างเงาสีม่วงร่างหนึ่งกุ่งทะยานออกมา
“ข้าอยากจะบอกว่าอายุของกวกเจ้าก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว แต่ดันมารังแกเด็กน้อยอย่างกวกข้า กวกเจ้ายังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่?”
“นางสาวน้อยนี่ไม่เลวเลย น่าสนใจกว่าเจ้าเด็กน้อยสองสามคนนั้นเสียอีก! อยากให้กวกเรายอมแก้ก็ได้อยู่หรอก ขอเกียงแค่เจ้า…”
คำกูดของเขายังไม่ทันที่จะกูดจบ และดวงตาที่จ้องมองมู่เฉียนซีคู่นั้นก็ฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาทันที
ปัง ปัง ปัง!
กวกเขาตัวแข็งทื่อและล้มลงไปบนกื้นทีละคน
มู่เฉียนซีกวาดตามองไปยังกวกเขาแล้วกล่าวว่า “กวกเจ้าก็แค่นี้เองสินะ ก่อนหน้านี้รังแกคนอื่นอย่างสนุกสนานถึงเกียงนั้น ผลสุดท้ายถูกคนลอบกัดก็ยังไม่รู้ตัวเลย! ช่างโง่เง่าสิ้นดี!”
.
