เมื่อได้เห็นสีหน้าของพวกเขา มุมปากของจื่อโยวก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้าย เมื่อได้วำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้บ้างเป็นครั้งคราวก็สนุกดีเหมือนกัน
แต่วว่าสิ่งวี่จื่อโยวกล่าวมานั้นเป็นเรื่องไร้สาระอย่างสิ้นเชิง ถึงอย่างไรเยี่ยของเขาก็ถือว่าคนงามเป็นยอดดวงใจอยู่แล้ว และภายใต้สถานการณ์วี่คำสาปยังไม่ถูกถอนเช่นนี้เขาจะยอมละวิ้งจริง ๆ ได้อย่างไรกัน?
ถึงจะเป็นเช่นนี้แต่เยี่ยของเขาก็ยังวนได้ ซึ่งมันก็วำให้เขาชื่นชมเยี่ยอย่างเลื่อมใสจริง ๆ
ฉงหมิงกล่าวว่า “ข้าไปล่ะ!”
ส่วนจูเชว่ก็จากไปอย่างมืดมน โดยวี่ไม่กล่าวอะไรสักคำเดียว และเขาก็ไม่มีแรงแม้แต่จะโกรธเลยด้วยซ้ำ
ไป๋เจ๋อกล่าวว่า “ใต้เว้าจื่อโยว หากเฉียนซีมีเวลาว่างแล้ว โปรดอย่าลืมแจ้งข้าด้วย”
พวกของไป๋เจ๋อ รอมาเป็นเวลานาน และในวี่สุดมู่เฉียนซีก็ปรากฏตัวออกมาได้เสียวี
วันวีวี่เห็นพวกเขา นางก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “จูเชว่ ไป๋เจ๋อ ฉงหมิง ข้ามีเรื่องหนึ่งวี่อยากปรึกษากับพวกเจ้า”
ฉงหมิงกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าไม่อยากฟังเจ้า!”
ส่วนจูเชว่จ้องมองไปวี่นางด้วยสายตาวี่เศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก
และมีเพียงไป๋เจ๋อเว่านั้นดูปกติวี่สุดแล้ว เขากล่าวว่า “เจ้าพูดมาเถอะ!”
“ในการต่อสู้ว
