ึงนางจะได้ออกคำสั่งให้อวิ๋นซิวใช้พลังของร่างเงาแล้ว แต่คาดว่านางเองก็คงไม่เคยคิดเช่นกัน ว่าร่างเงาของอวิ๋นซิวจะโจมตีนางได้
เดิมทีมู่หลินหลางรู้ว่าตามสัญชาตญาณแล้วร่างเงาของอวิ๋นซิวไม่สามารถทำร้ายนางได้ เพราะแม้ว่าร่างจริงจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมิตรภาพของพวกเขาก่อนหน้านี้ แต่ทว่าร่างเงากลับยังมีความจำนั้นอยู่
แต่กลับไม่คิดมาก่อนเลยว่าร่างเงาจะเริ่มโจมตีมู่หลินหลาง เพราะเรื่องนี้มันอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยังร่างเงาสีดำสนิทที่หายลับตาไป พลางกล่าวว่า “อวิ๋นซิว เจ้าอย่าทำเรื่องบ้า ๆ อย่างการประกาศออกไปด้วยตนเองเชียวล่ะ มิเช่นนั้นด้วยอารมณ์ของมู่หลินหลางหากนางได้รู้ว่าร่างเงาของเจ้าทำร้ายนางแล้วละก็ นางไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
“ฝ่าบาท!” การที่มู่หลินหลางได้รับบาดเจ็บและหายตัวไป ทำให้คนอื่นตกตะลึงเป็นอย่างมาก
พวกเขาเองก็อยากที่จะหนีไปเช่นกัน แต่ทว่าพวกเขาได้ประเมินศัตรูที่อยู่เบื้องหน้านี้ต่ำเกินไปแล้ว และหากตกเป็นเป้าหมายของเขา พวกเขาจะรอดพ้นจากชะตากรรมแห่งการทำลายล้างนี้ได้อย่างไรกัน?
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ไม่ว่าพวกเขาจะร้องขอความเมต
