“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะมีการต่อสู้ให้ดูหรอกหรือ? เช่นนั้นก็ดูไปเถอะ อย่าพูดจาไร้สาระให้มากนักเลย!” มู่เฉียนซีกล่าว
ดวงตาที่มีสีแดงราวทับทิมก็มิปานคู่นั้นเปล่งประกายแพรวพราว “ข้ารู้แล้ว ว่าความจริงแล้วตำแหน่งของข้าที่อยู่ภายในใจของลูกแมวน้อยนั้นไม่ได้ต่ำต้อยเท่าไรนัก และเจ้าก็ทนไม่ได้เช่นกันสินะ!”
และมู่เฉียนซีขี้เกียจเกินกว่าที่จะมองเขาอีก!
ตูมมม!
พลังปีศาจนั้นแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด และมันก็ตรงเข้าไปกลืนกินมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างจนหมดสิ้น
มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นได้หายวับไปอีกครั้ง แต่ทว่าผ่านไปไม่นานนัก มังกรศักดิ์สิทธิ์อีกตัวก็ปรากฏขึ้นมา
ซึ่งมันก็ดูราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุดอย่างไรอย่างนั้นเลย และฉู่หลีก็ทำท่าเหมือนว่าจะไม่อดทนกับมันอีกแล้วเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงลงมืออย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้ามังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างตัวนี้ตายไปแล้ว และสิ่งที่ต่อสู้อยู่ก็เป็นเพียงพลังของมันเท่านั้น แล้วเจ้าพลังนั้นมันจะหมดเมื่อใดกันเล่า? ข้าเกรงว่าศิษย์พี่จะรับมันไม่ไหวเสียก่อน”
“เจ้าอย่าได้ดูถูกมันเกินไปหน่อยเลย ถึงอย่างไรเจ้างูน้อยนั่นก็กลายเป็นถึงขนาดนั้นแล้ว”
เมื่อถูกโจมตีอย
