า
มู่หลินหลางกล่าวว่า “มู่เฉินซี เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีพ้นอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า “หากเจ้ามีความสามารถจริงคงไม่ให้ผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นราชันวิญญาณผู้นั้นลงมือหรอก แล้วคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าหรืออย่างไรล่ะ?”
ฉงหมิงก็กล่าวอย่างหยอกล้อว่า “เจ้าคือมู่หลินหลาง องค์หญิงหลินหลางผู้นั้นอย่างนั้นหรือ จัดการคนอายุไล่เลี่ยกันแค่คนเดียวคิดไม่ถึงเลยว่าต้องให้ผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นราชันวิญญาณลงมือแทนด้วย หรือเจ้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำนี้มันน่าอายอย่างนั้นหรือ?”
“องค์หญิงอย่างข้าเพียงแค่ไม่อยากเสียเวลาเพราะคนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าก็เท่านั้นเอง” แววตาของมู่หลินหลางเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
“ผู้เฒ่าเย่…”
ฉงหมิงมายืนขวางอยู่ด้านหน้าของมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “นางผู้หญิงบ้า ข้าติดหนี้เจ้าชีวิตหนึ่ง วันนี้ข้าจะคืนมันให้เจ้า! เจ้าไม่ได้รวดเร็วอย่างนั้นหรือ? รีบหนีไปเร็วเข้าสิ!”
“ไม่จำเป็นหรอก เจ้าถอยออกไปเถอะ!”
“ทำไมข้าจะต้องฟังเจ้าด้วย”
พวกเขาทั้งสองชอบที่จะพูดไปด่าไปจนดูเหมือนว่าไม่ชอบหน้ากัน แต่ทว่าเมื่อต้องเจอกับอันตรายพวกเขาต่างก็ปกป้องซึ่งกันและกัน ซึ่งมันก็ทำให้สีหน้าของมู่หลินหลางยิ่งมืดมนมากขึ้นไปอ
