“ข้าไม่อยากจะพูดจาไร้สาระกับพวกเจ้าอีกแล้ว!” ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็ทำให้พวกเขาหมดสติไป ก่อนจะกล่าวกับเสี่ยวโม่โม่ว่า “พาพวกเขาไป!”
“เจ้าค่ะ นายท่าน!”
หลังจากที่พวกเขาจากไปได้ไม่นานนัก ปีศาจแห่งฝันร้ายที่มีเครื่องสังเวยไม่พอก็ระเบิดโมโหออกมา
ครืนนนน!
มีลำแสงสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงมาจากกลางท้องฟ้า จากนั้นมันก็ได้ปกคลุมเหล่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณโดยรอบไปจนหมดสิ้น
ไม่เพียงแต่มนุษย์เท่านั้น แม้แต่สัตว์วิญญาณและสัตว์ร้ายทั่วไปมันก็ไม่ละเว้น
ในตอนที่ลำแสงนั้นกำลังจะปกคลุมมู่เฉียนซีเอาไว้ มู่เฉียนซีก็ถูกพิฆาตวิญญาณดึงเอาไว้เสียก่อน
กระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณกวัดแกว่งออกไป และได้ทำลายลำแสงเหล่านี้ไปจนสิ้น
ภายในแววตาของพิฆาตวิญญาณฉายแววอันตรายออกมา “กล้ามาแย่งอาหารของข้า ช่างใจกล้าเสียจริง ๆ”
และสิ่งที่อยู่ภายใต้การปกคลุมของลำแสงอย่างอดีตเจ้าตำหนักผู้นั้น ก็หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
แน่นอนว่านางคุกเข่าลงบนพื้นแล้วกล่าวว่า “นายท่าน เหตุใดเล่า? นายท่านปีศาจแห่งฝันร้าย เพราะอะไรกัน? พวกเราคอยเลี้ยงดูท่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ นานขนาดนี้แล้ว…ถึงจะแก่ชราแล้วแต่ก็ยังมีประโยชน์อยู่ ท่านจะเอาข้าไปเป็นเครื่องสังเวย
