คนแล้ว ลูกแมวน้อย เจ้าอยากให้ทำเช่นไรดีล่ะ? โดยเฉพาะคนนั้น ข้าคร้านเกินกว่าที่จะลงมือเสียด้วยซ้ำ”
พิฆาตวิญญาณชี้ไปที่เมิ่งเสี่ยวชิง อย่างเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เมิ่งเสี่ยวชิงจ้องมองไปที่ฆาตกรที่หัวเราะไปด้วยขณะคร่าชีวิตของผู้คนไปด้วย และกล่าวกับพิฆาตวิญญาณผู้กระหายเลือดและโหดเหี้ยมว่า “ไอ้ปีศาจ เจ้ามันเป็นปีศาจที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ เจ้า…เจ้าอย่าเข้ามานะ”
เจ้าตำหนักเมิ่งกล่าวว่า “นายท่าน ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย ท่านปีศาจแห่งความฝันจะต้องโค่นผู้ที่ช่วยเหลือมู่เฉินซีผู้นี้ ท่านจะต้องช่วยพวกเราสองแม่ลูกได้อย่างแน่นอน! ขอเพียงท่านช่วยพวกเราสองแม่ลูกได้ พวกเราจะทำงานอย่างหนักเพื่อตอบแทนท่านแน่”
ต่อหน้าชายผู้ทรงพลังอย่างหาที่เทียบมิได้ผู้นี้ นี่คือฟางชีวิตเส้นสุดท้ายของพวกเขาแล้ว และไม่ว่าอย่างไรเจ้าตำหนักเมิ่งก็จะคว้าทั้งหมดเอาไว้ให้ได้
พิฆาตวิญญาณกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ช่างน่าเบื่อเสียจริง ๆ”
“ลูกแมวน้อย สองคนนี้แล้วแต่เจ้าจะจัดการเถอะ ข้าจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง”
“เช่นนั้นก็ให้พวกเขากลายไปเป็นเครื่องสังเวยของปีศาจแห่งฝันร้ายเถอะ! ข้าก็ขี้เกียจเกินกว่าจะลงมือเช่นกัน”
พิฆาตวิญญาณมองขึ้นไปกลางอากาศ
